NewCastle Hastalığı Virüsü, Genetik Varyasyonları ve Koruma Stratejileri

Newcastle Hastalığı

Uğraş Kaynarca – Veteriner Hekim

Giriş

1926 yılında NewCastle hastalığı virüsü keşfedilmesinden sonra Tip I virüsün 9 Genotipi, Tip II virüsün 10 Genotipi identifiye edilmiştir. Bu durum bize sürekli gelişen virüs varyasyonlarının olduğunu göstermektedir.

Sınıf I’de bulunan bulunan suşlar su kuşlarından izole edilmiştir. Bu suşlar tavuklar için virülense sahip değildir.

Sınıf II’de bulunan Genotip V, VI, VII ve VII virüsler virülent suşlardan oluşan predominant karakterdedir ve  günümüzde NewCastle Hastalığı vakalarına en sık yol açan predominant suş tipleridir.

Global salgınlardan ortaya çıkan yeni virülent genotipler, değişik coğrafyalarda eşzamanlı olarak ortaya çıkan düşük ve yüksek Patojeniteli suşlardan oluşmaktadır.

Bu muazzam genomik farklılıkların ortaya çıkışı, geniş kuş türlerinin NewCastle hastalığına duyarlı olmasından ve geniş kuş varlığının hareketliliğinden kaynaklanmaktadır.

NewCastle hastalığındaki genomik değişim, tanımlanamayan enfeksiyonlar ve  teşhis hatalarını mümkün kılmaktadır

Dünya genelinde sirküle olan NewCastle hastalık suşlarının, sabit epidemiyolojik araştırmalarla pro-aktif karakterli suşların identifikasyonunu, immunolojik ve PcR teşhisini doğrulamalıdır. Örneğin Birleşik Devletlerde genellikle kullanılan RRT-PcR NewCastle hastalığının düşük Patojeniteli virüs teşhisinde, genellikle kullanılan füzyon gen analizi NewCastle hastalığı virüsü genotiplerini teşhis yöntemleri başarısız olur.

Yeni matrix-polimeraz mutiplex test, şu anda dünyada sirküle olan virüsleri tespit etmektedir. Yakın zamanda Avrupa ve Birleşik Devletler’de yüksek virülense sahip Güvercin NewCastle Hastalığı virüsünün tanımlanması için modifiye edilmiş füzyon testi geliştirilmiştir.  

Halihazırda NewCastle Hastalığı’nı genotiplere sınıflandırma sistemi yetersizdir.

Genotipleri kategorize etmek için doğrulanmış yöntemlere dayalı yeni bir sisteme ihtiyaç duyulmaktadır.

NewCastle Hastalığı

İlk çıktığı 1931 yılından itibaren mutasyon ve re-kombinasyon ile hızla varyasyona uğramış, farklı genotiplerde günümüzde hastalık etkeni olarak görülmeye devam etmektedir,

NewCastle Hastalığı birçok kuş türünü enfekte etme potansiyelinse sahiptir ve duyarlı kanatlılar için yüksek bulaşıcılık ve mortaliteye sahiptir. NewCastle Hastalığı dünya çapında yaygınlığı ve yıkıcı kayıplara neden olma potansiyeli nedeniyle Tavukların en önemli hastalıkların biridir. Dünyanın yedi kıtasının altısında görülmektedir.

Virülent virüslerle enfeksiyon üç klinik formda görülür;

  1. Genellikle ölümle sonuçlanan barsaklarda hemorajik lezyonlarla karakterize  Viscerotropic velogenic Akut ölümcül enfeksiyon,
  2. Solunum ve nörolojik hastalıklarla  karakterize barsak lezyonlarının görülmediği yüksek mortaliteye sahip Neurotropic velogenic enfeksiyon,
  3. Solunum ve nörolojik belirtileri olan ancak düşük mortaliteye sahip Mesogenic enfeksiyon

Virülensi yüksek olan suşların varlığı (Kümes hayvanlarında Velojenik ve Mezojenik suşlar) endemik oldukları ülkelerde bile sürekli izleme ve kontrol gerektirmektedir. Çünkü virüsün varlığı kümes hayvanları ve kümes hayvanları ürünlerinin uluslararası ticaretini önemli şekilde etkilemektedir. 

NewCastle Hastalığı Virüsünün Sınıflandırılması

NewCastle Hastalığı virüsü Avulavirus’un Paramyxovirus familyasından Avian paramyxovirus Serotip I (APMV-1) olarak bilinmektedir². APMV-1’in farklı genotipleri dünyanın farklı bölgelerinde sirküle olur. Tüm NewCastle Hastalığı virüsleri APMV-1’in üyesi olmasına rağmen antijenik ve genetik çeşitliliğe sahiptir³. NewCastle Virüsü’nü sınıflandırmanın iki farklı sistemi dünyada kullanılmaktadır ancak bu konuda bir fikir birliği yoktur.

İlk sistem Aldous tarafından önerilmiştir. Bu sistemde 6 soy ve 13 altsoy bulunmaktadır. Daha sonra 3 altsoy eklenmiştir. İkinci sistem NewCastle Hastalığını iki ana bölümde sınıflandırır; Sınıf I ve Sınıf II. Sınıf I ayrıca dokuz  genotipe bölünürken Sınıf II 10 genotipe bölünür (Fig. 1A ve  B)⁵.  Her iki sistem de benzer genomik verilere dayanmaktadır. İki sınıf arasındaki tutarsızlıklar en alt düzeydedir

1. Phylogenetic trees of Newcastle disease viruses. Tree construction was done using the Neighbor Joining method with the maximum composite likelihood substitution
model for the 372 bp region encoding the amino terminal end of the fusion protein (Tamura et al., 2004, 2007). (a) Class I viruses (n = 216). (b) Class II viruses (n = 956) and
genotypes are labeled with arabic numberals for (a) and roman numerals for (b). The sub-genotypes of genotype VI are included. Genotypes VIII, IX, and X for class II viruses
are not included.

Sınıf II virüsler daha ayrıntılı incelenmiştir. Erken olarak tanımlanan Genotipler (1930-1960) I, II, III, IV, ve IXolarak belirlenmiştir. Geç olarak tanımlanan Genotipler (1960 ve sonrası) ise V, VI, VII, VIII ve X olarak tanımlanmıştır.

Sınıf II, Genotip II olarak tanımlanan düşük patojeniteye sahip ve dünyada aşı suşu olarak kullanılan LaSota, B1 ve VG/GA virüslerini içermektedir.

Genotip V, VI, VII ve VII dünya çapında sirküle olan ve sadece virülent virüsleri içeren yaygın ve baskın NewCastle Disease genotipleridir.

Genotip VI 1960 yıllarında Asya’da ortaya çıkmıştır ve Genotip VII’nin ortaya çıktığı 1985 yılına kadar Asya’da baskın Genotip olarak kalmıştır.

Genotip VII öncelikle iki alt genotipe bölünmüştür; VIIa ve VII b.

Varyasyonların artması ve bu konudaki araştırmaların çoğalması sonrasında Genotip VII iki alt genotipi ayrıca VIIc, VIId ve VIIe olarak bölünmüştür. Genotip VII alt grupları Çin, Kazakistan ve Güney Afrika’da görülmektedir. Ancak Genotip VIIc, VIId ve VIIe alt grupları ülkemiz için önem taşımamaktadır.

VIIa 1990’larda Uzak Doğu’da ortaya çıkmış ve Avrupa ve Asya’ya yayılmıştır.VIIb ise Uzak Doğu’da ortaya çıkmış ve Güney Afrika’ya yayılmıştır.

2. Class II viruses used in Fig. 1B were sorted by date of isolation and the number of viruses reported to GenBank for each of the genotypes per decade was graphically represented. X axis represent genotypes, Y represent decades and Z represent the number of isolates. The number of virus isolates reported for each genotype per decade: G I(1962–2004) n = 52; G II (1945–2001) n = 78; G III (1930–2002) n = 14; G IV (1933–1989) n = 37; G V (1970–2003) n = 158; G VI (1968–2002) n = 343; G VII (1981–2002)
n = 250; G VIII (1965–2000) n = 24; G IX (1985–1997) n = 11. Genotype X is not included.

NEWCASTLE VİRÜSÜ GENOTİP 7 SUŞU IDENTİFİKASYON VE SEKANS HARİTASI

3. Phylogenetic tree based on a partial sequence of NDV F gene. showing the relationship between the selected Egyptian NDV isolates in the present study with vaccinal strain and reference NDV strains from gene bank. Black dots refer to viruses isolated in current stud

Resmi büyütmek için resmin üzerine tıklayınız…

Velojenik NewCastle Hastalığı’nın (vNDV) muhtemel taşıyıcısı aşılanmış tavuklar olmasına rağmen yabani kanatlıların doğal Lysogenic virüsleri taşıyabileceğine dair kanıt bulunmaktadır.

NewCastle Hastalığı Virüsü Varlığında Aşılamanın Rolü

Aşılar arasındaki büyük filogenetik ve antijenik mesafeler mevcut sirkülasyonda var olan virülent NDV evrimini kolaylaştırmaktadır¹⁰. Bu nedenle mümkün oldukça benzer filogenetik ve antijenik mesafede aşılar kullanılmalıdır.

Birçok çalışmanın doğruladığı gibi, mevcut aşılar hastalığı önlemektedir ancak saçılımı önleyememektedir¹¹.

Ancak Genotip aşıların kullanıldığında viral saçılımın azaldığına dair önemli kanıtlar bulunmaktadır.

Son zamanlarda Genotip V ve VII suşları içeren aşıların antijenik olarak eşleştiğinde viral saçılımı azaltma kapasitesini arttırdığı kanıtlanmıştır¹².

Bir çalışmada Canlı ya da İnaktif LaSota (Genotip II) ile aşılanan tavukların heterolog Genotip VIg, VIb, VIId ve IX suşlarının varlığında  çapraz koruma sağlamıştır¹³.

Genotip VII grubundaki yeni varyantların neden olduğu morbidite ve mortaliteye karşı mevcut ND aşılarının koruma sağlamadığına dair kanıtlar tartışmalıdır. Bir rapor, 2001 ve 2003 yılında Çin kaynaklı antijenik varyantlara karşı çapraz koruma deneyimini önermektedir¹⁴. Bu raporda, sırasıyla yüzde 50, 40 ve 10 kuş canlı LaSota ile aşılanmış, mümkün olan tüm antijenik varyantlarla virüse tabii tutuldu. Ancak virüs sonrası antijenik varyantlara özel bir hastalık tablosu oluşmadı. Bununla birlikte aşılamadan önce ve sonra civcivlerin bağışıklık durumu HI (Hemaglutinasyon-Inhibisyon) ve ELISA ile ölçülmedi. Benzer bir çalışmada 1996 yılında bağışıklık durumu sunulmuştur¹⁵. Bu iki çalışma göstermiştir ki mevcut NewCastle Hastalığı aşıları Asya’da sirküle olan antijenik varyantların morbidite ve mortalite yıkımına karşı güçlü koruma sağlamışlardır¹⁶.

Bir başka çalışmada civcivler Canlı veya İnaktif ND LaSota (Genotip II) aşısı ile aşılanmış, Heterolog suş Genotip virüsler olan Genotip VIg, VIb, VIId ve IX antijenik suşlarına karşı tamamen koruma sağlamıştır¹³.

Benzer şekilde bir diğer çalışma göstermiştir ki, piyasada mevcut iki ticari, NewCastle Hastalığı aşı suşu SPF civcivlerde Genotip VII ‘nin iki alt grubunda bulunan suşa karşı koruyucu etkinliğini göstermiştir¹⁶.                Tartışmalara rağmen optimal aşılama ile kanatlılarda meydana gelen yeni NDV varyantlarına karşı yeterli koruma sağlandığına dair kanıtlar vardır.

NewCastle Hastalığı Virüsü Teşhisi

NewCastle Hastalığı genellikle ilgili Laboratuvar Metodları kullanılarak teşhis edilir;

  • Hemagglutination-Inhibition
  • RT-PcR (RRT-PcR)
  • ELISA

Sonuç

NewCastle Virüsü doğal olarak yüksek bulaşıcılığa sahiptir ve klinik olarak Yüksek Patojenik Avian Influenza aile benzerlik göstermektedir. Doğru izleme ve hızlı teşhis, hastalığı kontrol altına almak ve yok etmek için büyük önem taşımaktadır.

Velojenik NDV (vNDV) suşlarının tespitinde hâlâ birçok zorluk bulunmaktadır. Geniş yelpazedeki genetik çeşitlilik nedeniyle NewCastle virüsü ve Aşı virüsü serolojik olarak sıklıkla ayırt edilememektedir.

Lentojenik NewCastle virüsünün (LoNDV) Aşı suşlarından hızlı farklılaşması ve Velojenik NewCastle (vNDV) suşlarının yeni varyasyonlarının tanımlanması nedeniyle daha fazla araştırma gerekmektedir.

Ayrıca Filogenetik analizler Lentojenik ve Velonenik Patojeniteli NewCastle suşlarının sürekli olarak geliştiğini ortaya koymaktadır. Sürveyansın iyileştirilmesi için Yabani kanatlı ve tavuklar arasındaki NewCastle Virüsü (NDV) ekolojisinin bilinmesi, dolaşımdaki NDV genotiplerini ortaya koyabilecek tanı tiplerine ihtiyaç bulunmaktadır.

Lentojenik Patojeniteli Avian İnfluenza tanısı için testler sürekli optimize edilmeli ve NewCastle ile ayrım tam olarak ortaya konabilmelidir¹⁷.

Ülkemiz NewCastle Virüsü suş tipleri değerlendirildiğinde Türkiye’de Genotip VIId (Turkey/Israel/111/2011 JN979564 VIId) suşu izole edilmiştir¹⁸.

Canlı ya da İnaktif LaSota (Genotip II) ile aşılanan tavukların heterolog Genotip VIg, VIb, VIId ve IX suşlarının varlığında  çapraz koruma sağlamıştır¹³.

Aşılamanın Rolü bölümünde belirtildiği gibi, Genotip VII grubundaki yeni varyantların neden olduğu morbidite ve mortaliteye karşı mevcut ND aşılarının koruma sağlamadığına dair kanıtlar tartışmalıdır. Bir rapor, 2001 ve 2003 yılında Çin kaynaklı antijenik varyantlara karşı çapraz koruma deneyimini önermektedir¹⁴. Benzer bir çalışmada 1996 yılında bağışıklık durumu sunulmuştur¹⁵.

Bu iki çalışma göstermiştir ki mevcut NewCastle Hastalığı Aşıları Asya’da sirküle olan antijenik varyantların morbidite ve mortalite yıkımına karşı güçlü koruma sağlamışlardır¹⁶

Kaynaklar

  1. Newcastle disease: Evolution of genotypes and the related diagnostic challenges, Patti J. Miller et all, 2010
  2. Fauquet and Fargette, 2005; Mayo,2002
  3. Aldous et al., 2003; Alexander et al.,1997; Kim et al., 2007a
  4. Snoeck et al., 2009; Aldous et al.,2003
  5. (Ballagi-Pordany et al.,1996; Czegledi et al., 2006; Kim et al., 2007b)
  6. Czegledi et al.,2006
  7. Aldous et al., 2003
  8. Mase et al., 2002)
  9. Bogoyavlenskiy et al., 2009; Wang et al.,
  10. Miller et al., 2007
  11. Kapczynski and King, 2005; Miller, 2009; Utterback and Schwartz, 1973)
  12. Hu et al., 2009; Miller, 2009)
  13. (Liu et al., 2003)
  14. Qin et al., 2008
  15. Yu et al., 2001
  16. Jeon et al., 2008; Liu et al., 2003
  17. Patti J. Miller a, Eduardo Lucio Decanini b, Claudio L. Afonso a, 2009
  18. Egypt. J. Vet. Sci. Vol. 48. No, 1 pp. 31- 41, 2017

Değerli yorum ve katkılarınızla sektörümüzde yer alan açık yazar ekibimize motivasyon sağlayacaksınız.

info@turkishpoultry.net

Bir cevap yazın

Theme: Overlay by Kaira Extra Text
Türkiye

Keyifli okumalar dileriz.

%d blogcu bunu beğendi: